Estis preskaŭ tagmezo, kiam ni(Helene, Jeans Claude kaj mi) triope atingis la domon de Patricia kaj Dominique en Nantes. Ili preparis belan tagmanĝon, kaj prenante ĝin, ni intersalutis unu kun la aliaj. Ili kvar francoj aspektis delonge sinceraj geamikoj. Ĉe la tablo du lingvoj funkciis jen la franca, jen en Esperanto. Ankaŭ tio estis interesa por mi. Patricia diris, ke ŝi unuafoje akceptas gaston devena el Koreio, kaj ke ŝi iom timis, kiel komunikiĝi kun mi. Nun ŝi estas kontenta paroli en la franca.
Kial mi havis ideon trapasi la urbon Nantes sur la vojo el Bretagne al Lyon ? Eĉ iomete gustumi la belan urbon, jes ! Tamen, pli ĉefa kialo estas viziti "Musee D'arts de Nantes" ! Tuj post tagmanĝo, Patricia urĝigis min al la centro de la urbo. Nantes estis turisma urbo, do, per tramo kaj piede ni povis facile iri ien ajn. Plie, en la centro, sur stratoj oni aperigis verdajn liniojn, kiujn turistoj sekvu por trovi vizitindajn lokojn. Por mi, Patricia estis verda linio.
Meze de Majo, la vetero en Nantes estis preskaŭ freŝa aŭtuno same kiel en Bretagne. Mi ŝatis marŝadi tra la urbo, ŝi gvidis min ne nur alla muzeo, sed ankaŭ tra diversaj vojetoj, kiuj parfumas je spcialaj etosoj. Finfine, al la simbolo de Nantes, la gigantan elefanton en " Machines de L'ile" mi renkontis !
Nur tri tagoj pasis en Nantes, kaj dumtempe miaj du piedoj kvazaŭ kuris ĉe Patricia de lokoj al lokoj. Se iam iu demandus al mi, kio estis plej interesa en Nantes, mi ne hezitus respondi, ke mi estis agrable akceptita hejme de nekonataj personoj, kaj havis okazon amikiĝi kun la sincera franca paro. Interese !
La lastan tagon, estis Dominique, kiu gvidis min al la trajnstacidomo Nantes. Ni unue vizitis subĉielan bazaron. Kiel kutime, mi ja emis viziti kaj bazaron kaj tombejon en la fremda urbo. Mi rakontis al li, kial mi ŝatas viziti la du dum vojaĝo. Ĉar en la unua oni povus senti viglecon de la vivo, kaj en la dua oni povus mediti pri la fino de la vivo. Bonŝance, la tombejo situis ĝuste kontraŭ la trajnstacidomo, Dominique kaj mi, nia babilado estis sufiĉe filozofa, ekz. kian finon de la vivo ni preferus. Tiel adiaŭis Nantes kaj mia trajno kuris al Lyon.
En la trajno TGV, mi unue sendis etan mesaĝon al Dada por anonci, ke mia trajno enorde ekveturas al Lyon Part Dieu, kie ŝi atendos min. Kiel mi pasigu tri horojn kaj duono en la trajno? Mi do prenis aĉetitajn kartojn kaj skribis leteron al miaj familianoj kaj amikoj en Koreio, kompreneble, manĝante sandviĉon aĉetitan en la bazaro en Nantes.
Jen ŝi ! Ankoraŭ tre similis la vizaĝo kiel tiu de ŝia frato ! Tio ridigis nin ambaŭ brakumantajn. Ni tuj veturis al la domo de Bernard situita en la urbo Reyrieux.
Kutime, ies domo montras, kia estas ĝia posedanto (aŭ loĝanto). Lia domo aspektis bele aranĝita. Plie, lia ĝentila sinteno agrabligis la vojaĝanton, male, de tempo al tempo mi amuzis ilin, do li fojefoje komentis pri mi "elle est drole!"
Sekvan tagon, per la gvidado de Bernard, ni triope vizitis "Musee Paul Dini" kaj "Eglise Notre Dame des Marais", kaj revenante ni trinkis freŝan bieron en ĉarma teraso de loka trinkejo. Ĉe Dada kaj Bernard, verŝajne, mi vidis, kia estas prepuska amo. Kaj mi pensis, ke amo ververe briligas nian animon. Rigardi tion estis ankaŭ feliĉiga momento.
Morgaŭan tagon, al Le Creusot !!
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire